banner_psixofeli

Οι προσπάθειες να αποκτήσουμε τα αναγκαία για τη ζωή μας δεν είναι βλαβερές στην ποιότητά τους, αλλά στην υπέρμετρη ποσότητά τους.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

[Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης] Συναξαριστής 21ης Νοεμβρίου


21/11/2017

Συναξαριστής 21ης Νοεμβρίου

Τῷ αὐτῷ μηνὶ ΚΑ΄, ἡ ἐν τῷ Ναῷ Εἴσοδος τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας.

Ἔνδον τρέφει σε Γαβριὴλ Ναοῦ Κόρη,
Ἥξει δὲ μικρὸν καὶ τὸ χαῖρέ σοι λέξων.
Βῆ Ἱερὸν Μαρίη τέμενος παρὰ εἰκάδι πρώτῃ.

Ἡ εἰς τὸν νομικὸν Ναὸν τῆς κυρίας Θεοτόκου Εἴσοδος, ἐπροξένησεν εἰς τοὺς ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς ἑορτὴν θαυμαστὴν καὶ παγκόσμιον. Ἐπειδὴ καὶ ἔγινεν αὕτη μὲ παράδοξον τρόπον, καὶ εἶναι ἕνα προοίμιον τοῦ μεγίστου καὶ φρικτοῦ Μυστηρίου τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Τὸ ὁποῖον διὰ μέσου τῆς Θεοτόκου ἔμελλε νὰ γένῃ εἰς τὸν Κόσμον. Ἔλαβε δὲ τὴν ἀφορμὴν ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων διὰ τὴν ὑπόθεσιν ταύτην. Ἡ παναοίδιμος Ἄννα, ἐπειδὴ ὅλην σχεδὸν τὴν ζωήν της ἐπέρασε στεῖρα χωρὶς νὰ γεννήσῃ παιδίον, τούτου χάριν παρεκάλει τὸν Δεσπότην τῆς φύσεως ὁμοῦ μὲ τὸν ἄνδρα της Ἰωακείμ, νὰ χαρίσῃ εἰς αὐτοὺς τέκνον. Καὶ ἂν ἐπιτύχουν τοῦ ποθουμένου, εὐθὺς νὰ ἀφιερώσουν εἰς τὸν Θεὸν τὸ γεννηθὲν παιδίον. Καὶ λοιπὸν ἐγέννησε παραδόξως τὴν πρόξενον γενομένην τῆς σωτηρίας τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. Τὴν καταλλαγὴν καὶ φιλίωσιν τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων. Τὴν αἰτίαν τῆς ἀναπλάσεως τοῦ πεσόντος Ἀδάμ, καὶ τῆς τούτου ἐγέρσεως καὶ θεώσεως. Αὐτὴν λέγω τὴν Ὑπεραγίαν καὶ Δέσποιναν Θεοτόκον Μαρίαν. Ὅθεν ὅταν αὕτη ἔγινε τριῶν χρόνων, ἐπῆραν αὐτὴν οἱ γονεῖς της, καὶ ἐπρόσφεραν κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν εἰς τὸν Ναόν. Καὶ πληροῦντες τὰς ὑποσχέσεις ὁποῦ ἔκαμαν, ἀφιέρωσαν τὴν θυγατέρα αὑτῶν εἰς τὸν χαρισάμενον ταύτην Θεόν. Καὶ παραδίδουσιν αὐτὴν εἰς τοὺς ἱερεῖς, καὶ μάλιστα εἰς τὸν τότε Ἀρχιερέα Ζαχαρίαν. Ὁ ὁποῖος ταύτην παραλαβών, ἔμβασε μέσα εἰς τὸ ἐνδότατον τοῦ Ναοῦ, ὅπου μόνος ὁ Ἀρχιερεὺς μίαν φορὰν τὸν χρόνον εἰσήρχετο. Καὶ τοῦτο ἐποίησε κατὰ βούλησιν Θεοῦ, ὅστις ἔμελλε μετὰ ὀλίγον νὰ γεννηθῇ ἐξ αὐτῆς, διὰ τὴν διόρθωσιν καὶ σωτηρίαν τοῦ Κόσμου. Ἐκεῖ λοιπὸν ἡ Παρθένος διέμεινε χρόνους δώδεκα, τρεφομένη μὲν ξενοπρεπῶς ἀπὸ τὸν Ἀρχάγγελον Γαβριὴλ μὲ τροφὴν Οὐράνιον. Ἀξιουμένη δὲ τῆς τοῦ Θεοῦ ἐμφανείας, ἕως ὅτου ἐπλησίασεν ὁ καιρὸς τοῦ θείου Εὐαγγελισμοῦ, καὶ τῶν οὐρανίων καὶ ὑπερφυσικῶν ἐκείνων Μηνυμάτων. Τὰ ὁποῖα ἐμήνυον, ὅτι ὁ Θεὸς εὐδόκησε νὰ σαρκωθῇ ἀπὸ αὐτὴν φιλανθρώπως, διὰ νὰ ἀναπλάσῃ τὸν φθαρέντα Κόσμον ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας. Τότε γὰρ ἡ Θεοτόκος ἐξελθοῦσα ἀπὸ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, παρεδόθη εἰς τὸν μνήστορα Ἰωσήφ,[1] ἵνα ἐκεῖνος ὑπάρχῃ φύλαξ καὶ μάρτυς τῆς παρθενίας αὐτῆς. Καὶ ἵνα ὑπηρετήσῃ, τόσον εἰς τὸν ἄσπορον τόκον της, ὅσον καὶ εἰς τὴν φυγὴν τὴν εἰς Αἴγυπτον, καὶ εἰς τὴν ἀπ᾿ ἐκείνης ἐπάνοδον εἰς γῆν Ἰσραήλ. (ὅρα τὸν εἰς τὰ Εἰσόδια λόγον τοῦ Δαμασκηνοῦ, ὁμοίως ὅρα καὶ εἰς τὸν Μηνιάτην καὶ εἰς τὴν Σάλπιγγα.[2])

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.

[1] Σημείωσαι, ὅτι ἀφ᾿ οὗ ἐμνηστεύθη ὁ Ἰωσὴφ τὴν Παρθένον, ἐπέρασαν τέσσαρες μῆνες, καὶ ἔπειτα εὐηγγελίσθη ἡ Θεοτόκος, καθὼς λέγει Ἱππόλυτος ὁ Θηβαῖος ἐν τῷ χρονικῷ Συντάγματι. Οὗτος δέ ἐστιν, οὐχὶ ὁ παλαιὸς Ἱππόλυτος ὁ Πάπας Ῥώμης, καθὼς σφαλερῶς ὑπέλαβε Νικηφόρος ὁ Κάλλιστος, βιβλ. β΄, κεφαλ. γ΄, τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, καὶ Μελέτιος ὁ Ἀθηνῶν ἐν τῷ α΄ τόμῳ τῆς Ἐκκλ. Ἱστορίας. Δὲν εἶναι λέγω, οὗτος, ὁ παλαιὸς ἐκεῖνος Ἱππόλυτος. Ἀλλὰ ὁ νέος, ὅστις ἔζησε μετὰ τὸν παλαιόν, ὑπὲρ τὰ ἑπτακόσια ἔτη. (Ὅρα τὴν Ἑκατονταετηρίδα.)

[2] Σημείωσαι, ὅτι εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν Εἰσοδίων δύω ἐγκώμια ἔχει ὁ Νικομηδείας Γεώργιος, ὁ καὶ τὴν ἀκολουθίαν αὐτὴν μελοποιήσας, ὧν τοῦ μὲν πρώτου ἡ ἀρχή ἐστι· «Καλὰς ἡμῖν ὑποθέσεων ἀρχάς». Τοῦ δὲ δευτέρου· «Αἱ τῶν θείων πανηγύρεων ἐλλάμψεις». Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Γερμανὸς ἕν, οὗ ἡ ἀρχή· «Ἰδοὺ πάλιν ἑτέρα πανήγυρις». Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος ἕν, οὗ ἡ ἀρχή· «Φαιδρὰ καὶ παράδοξος ἡ παροῦσα πανήγυρις». Ὁ Θεοφύλακτος Βουλγαρίας ἕν, οὗ ἡ ἀρχή· «Καὶ μνήμη μὲν δικαίου». Ὁ Θεσσαλονίκης Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς δύω, ἓν μέν, οὗ ἡ ἀρχή· «Ἐπὶ τῶν μειζόνων ἡ κατὰ ἀνθρωπίνην δύναμιν». Ἕτερον δέ, οὗ ἡ ἀρχή· «Εἰ ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται». Τὰ ὁποῖα πᾶντα μετέφρασεν εἰς τὸ ἁπλοῦν ἡ ἐμὴ ἀδυναμία, ἥτις ἐφιλοπόνησε καὶ ἐγκώμιον ἴδιον εἰς τὴν ἑορτὴν ταύτην, καὶ ὀκτωήχους Κανόνας συνέθετο. Ἅπερ πᾶντα εὑρίσκονται εἰς τὴν ἱερὰν καὶ Βασιλικὴν Μονὴν τοῦ Χιλανταρίου. Καὶ ὁ βουλόμενος ζητησάτω ταῦτα. Καὶ τοῦτο δὲ σημειοῦμεν, ὅτι οὐκ ὀρθῶς γράφει Μελέτιος ὁ Ἀθηνῶν ὅτι ἦτον τόπος χωρισμένος εἰς τὸν Ναόν, ὁποῦ μόναι αἱ παρθένοι ἔμενον καὶ σὺν αὐταῖς ἔμενε καὶ ἡ Θεοτόκος. Καὶ αἱ μὲν ἄλλαι παρθένοι ἐξήρχοντο μετὰ τὴν ἀπόλυσιν καὶ ἐπήγαινον εἰς τὸν οἶκον αὐτῶν. Μόνη δὲ ἡ Θεοτόκος ἐπροσκαρτέρει εἰς τὸν Ναόν. Οὐ γὰρ εἰς τὸν οἶκον τῶν παρθένων, ἀλλ᾿ εἰς αὐτὰ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων εἰσῆλθεν ἡ Θεοτόκος κἀκεῖ ἔμενε τρεφομένη ὑπὸ Ἀγγέλου. Καὶ ἀγκαλὰ τοῦτο ἐφαίνετο ἄτοπον νὰ εἰσέλθῃ γυνὴ εἰς τὸ ἐνδότατον τοῦ Ναοῦ, τὸ φαινόμενον ὅμως αὐτὸ ἄτοπον ἐδιώρθωσεν ὁ Ζαχαρίας. Εἶπε γὰρ εἰς τὸν λαόν, ὅτι ὁ Θεὸς δείχνει εἰς τὸ ἔμπροσθέν του κρεμάμενον Λογεῖον, πῶς θέλει νὰ ἔμβῃ ἡ Παρθένος μέσα εἰς αὐτὰ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Καὶ οὕτως ἔπεισε τὸν λαόν, καὶ ἔστερξαν νὰ ἐμβάσῃ τὴν Παρθένον ἐκεῖ. Οὕτως ὁ Θεοφύλακτος Βουλγαρίας γράφει ἐν τῷ εἰς τὰ Εἰσόδια λόγῳ του, λύων θαυμασίως τὸ παράτισι φαινόμενον ἄτοπον τῆς εἰς τὰ Ἅγια εἰσόδου τῆς Θεοτόκου. Ἀφ᾿ οὗ ὅμως ἡ Κυρία Θεοτόκος ἐγέννησε τὸν Κύριον, ἐσυναρίθμησε ταύτην ὁ Ζαχαρίας ταῖς ἐν τῷ Ναῷ προσκαρτερούσαις παρθένοις, ὡς Παρθένον οὖσαν καὶ μετὰ τόκον, διὸ καὶ ἐφονεύθη. Ὡς λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος ἐν τῷ εἰς τὴν Χριστοῦ γέννησιν λόγῳ.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, Τόμος Α´, Εκδόσεις Δόμος, 2005.

Διαβάστε επίσης...